| De stilte van de lamme |
| Geschreven door Robert van Eijden |
|
Als normaal mens hanteer ik bij alles wat ik doe een systeem. Zo richt ik mijn huis in volgens het uit de wereld van computerprogrammeurs afkomstige Gigo-adagium. Gigo staat voor garbage in, garbage out – het overgrote deel van mijn meubilair komt derhalve van de straat, van het grofvuil. Het grofvuil is een soort IKEA voor de misantroop: je volgt een vaste route en zoekt meubels uit die je meestal nog zelf in elkaar moet zetten ook, maar dan zonder mensen tegen te komen. In de grote stad waar ik woon, kan ik verschillende malen per week mijn hart en vuilnis ophalen. Zo fietste ik vannacht na iets te overdadig cafébezoek langs een stille gracht waar ik een berg grofvuil aantrof waar je u tegen zegt: twee roodpluchen stoelen, een strontkleurige bank, een spiegel waarin je jezelf kon zien en een tafel met daarop een tiara en een Spaanse gitaar. Ik was ontroerd: deze verzameling was duidelijk afkomstig van iemand die verstand had van wonen! Ik stapte van mijn fiets, ging op de tafel zitten, pakte de gitaar en speelde een stukje uit het nummer Hippies van de Haagse band Burma Shave, gevolgd door een riff uit Inside Looking Out van de Amerikaanse band Grand Funk Railroad. Hoe lang hadden deze nummers al niet meer in de openbare ruimte geklonken? Te lang! Jammer dat er geen publiek was. Hoewel? Iets verderop ging een deur open. Een wat oudere man, type morsig, stapte zijn huis uit, liep zonder mij een blik waardig te keuren naar de afvalberg, pakte de zilverglimmende tiara en ging weer naar binnen. Ik stelde me voor hoe hij reeds in de hal van zijn huis alle kleren van zijn lijf stroopte en in de badkamer voor de spiegel ging staan met zijn oude, gerimpelde geslacht tussen zijn benen geklemd, zodat er alleen een driehoekje grijskrullend schaamhaar zichtbaar was. Ik stelde me voor hoe hij de tiara opzette, in de spiegel keek en tegen zijn spiegelbeeld zei: ‘Would you fuck me? I’d fuck me. I’d fuck me hard.’ Opnieuw ging de deur open, opnieuw kwam de tbs-er in de dop naar buiten en opnieuw liep hij naar de afvalberg. Wilde hij mij soms betrekken in de uitwerking van zijn gedegenereerde fantasieën? Snel legde ik de gitaar terug op tafel, sprong op mijn fiets en sprintte zonder achterom te kijken naar huis. Sommige mensen zijn gewoon niet normaal. www.maarwatishet.com 
|