| Vreemdeling van geboorte |
| Geschreven door Jack Nouws |
|
Alle kinderen zijn Harry Potter in het diepst van hun gedachten. Ze lijken wel gewoon, maar ze zijn het niet. Ze hebben geheime krachten. Hun ouders zijn eigenlijk van koninklijken bloede. Of wat minder uitzinnig: ze zijn geadopteerd, of verwisseld in het ziekenhuis en ooit komt het uit. Zo was ik ook. Ik voelde ook dat ik anders was. Later verandert dat. Dan willen kinderen zoals iedereen zijn en deel uitmaken van een groepje gelijkgestemden, een voor allen en allen voor een. Ik wilde dat ook. Maar mij lukte dat niet. Frustrerende en vergeefse pogingen deed ik om me aan te sluiten bij de groepjes die zich vormden. Ik zou een treurig pispaaltje zijn geworden als ik na een reeks botte afwijzingen niet had besloten voortaan mijn eigen plan te trekken. Bèta's noemen ze verstrooide professor, maar omdat ik een alfa was werd het excentriekeling. Ik hield me niet aan de ongeschreven regels van de sociale omgang. Ik was bezig met mijn image want de mode liet me koud. Ik was onbeschoft omdat ik op familiebezoek de krant las als ik me verveelde. Ik was narcistisch omdat ik niet wist wanneer te zwijgen en humeurig omdat ik niet wist wanneer te spreken. Ik was lui omdat ik geen carrière of verantwoordelijkheid ambieerde, wereldvreemd omdat ik alles vermeed met de woorden 'competitie' of 'team' erin. Elitair omdat koetjes en kalfjes voor mij in een gedempte put lagen. Ik reageerde zelden zoals verwacht. Ik koketteer er niet mee. Meedoen is eenvoudiger. Ik ben liever normaal. Maar ik ben het echt niet, bleek na een jaar poken in mijn hersenpan. Ik kom van een andere planeet. Ik ben in een parallel universum uitgestapt. Het is niet anders. Ik heb Asperger. Dat ik toch vrij goed functioneer komt doordat ik trouw ben aan plaatsen die ik ken en mensen bij wie ik mezelf kan zijn. Ik ga veranderingen, conflicten en onverwachte situaties uit de weg. En ik heb leren acteren. Ik acteer mijn andere zelf en daar ben ik redelijk goed in geworden. Al blijft het vermoeiend om in elk situatie, in elk gesprek te bedenken hoe gewone mensen ook al weer reageren. Laatst liep ik in mijn eentje door Galle in Sri Lanka. Ik voelde me gelukkig en ineens drong het tot me door waarom ik zo graag naar het buitenland ga, terwijl het in strijd is met mijn beleid onverwachte situaties uit de weg te gaan. Ik fris er iedere keer weer van op. Hoe onbegrijpelijker de taal, hoe onbekender de cultuur, hoe afwijkender de mensen eruitzien, hoe liever ik het heb. Niemand komt voor verrassingen te staan door de manier waarop ik reageer op een vraag en door de manier waarop ik me gedraag. Want vanaf de eerste dag in zo'n land kan ik zijn wie ik ben en word ik behandeld als de degene wie ik ben. Een vreemdeling. 
|